Diamant

Wat zorgt er voor die afstand tussen ons? Ik kan het niet goed plaatsen. In het begin was er zo'n openheid en vertrouwen. Het voelt of dat er niet meer is, voor mij althans. Hoewel, toen je laatst bij me was, waren er nog momenten van diep vertrouwen. Maar ook van stilstand, afstand. Wie heeft er een stap teruggezet? Of hebben we dat allebei gedaan? En waarom? Was het polygame, verwachtingloze voor ons een vrijbrief om onze gevoelens niet te tonen? En toen dat begon te wankelen, kwamen we te dicht bij elkaar. Is dat het? Misschien. Of ben je je interesse in mij verloren? En waar zit dat dan in? In de veelheid aan mensen die je spreekt en ontmoet? Je bent een gevoelig mens en iedereen kan je diep raken. Maar hoe ben je dan in staat verschil tussen connecties te voelen? Gaat dat vanzelf? Of moet je dan wel verder durven verbinden?

 

Ligt de afstand ook bij mij? Ik weet dat niet zo goed. Ik was degene die emoties begon te tonen, begon te wankelen, die meer begon te hopen en, ja, misschien ook te verwachten. In mijn fantasie zie ik een magische verbinding voor me. Iemand die me spiegels voorhoudt, me confronteert, me tot in de diepste lagen van mijn wezen ziet en liefheeft. Ook mijn donkere kanten. Laat het feit dat jij nu al afhaakt zien dat jij dat niet bent? Of ben je geschrokken van mij? Van ons? Van emotie en gevoel? Ik merk dat ik op dat laatste hoop, want ik ben nu eenmaal een onverbeterlijke romanticus. Ik zou dat spannend en heftig, mooi en dramatisch vinden. Maar ik ben eigenlijk gewoon heel bang dat dit het was. Dat je even door me gefascineerd was, maar mijn emotionele kant toch te lastig vond, te veel, te kwetsbaar. En misschien is dat ook wel een boodschap voor mij, dat de liefde mij zo raakt dat de grond onder mijn voeten wegvalt, dat mijn fundament verdwijnt. Dat ik dan op de ander wil leunen.

 

Of zou het een test zijn van mij? Dat ik mijn emoties uit mijn poriën laat barsten zodat je echt weet met wie je te maken hebt. En dat dat geen kattenpis is. Nee, ik denk niet dat ik het bewust doe. Ik verbind me gewoon graag. Misschien een beetje te graag. Het liefst op de manier waarop ik me ook met mezelf verbind. En ik ben een diamant, ik heb vele gemoedstoestanden en gezichten.

 

 

Dit verhaal gaat over mij, omdat ik niet weet hoe jij voelt. En dat misschien nooit zal weten. Maar ik vind je heel bijzonder, dat weet ik wel. Ik zag niet echt beren op de weg - misschien een paar -, maar het belangrijkste: ik zag in jou een geduchte tegen- en medestander. Maar misschien zit ik ernaast. Misschien fantaseer ik teveel. Ik ben er nog niet uit.