Klankschalen

In spanning wachten ze af. Zestig tachtigers en negentigers, al een half uur voor tijd aanwezig in de zaal. Er schuifelt nog een rollator binnen, een verlate rolstoel. Dan neemt Adri het woord.

 

Iets wat jullie nog nooit gezien hebben. Iets heel bijzonders. Klankschalen.

 

De grijze koppen knikken, dat hebben ze gelezen, daarom zijn ze hier. Donkerbruine krullenbos Casper neemt de microfoon over. Hij heeft instrumenten van zevenhonderd jaar oud.

 

Kunt u zich dat voorstellen?

 

Bijna wel, denkt de grijze massa. Casper begint. De lijzige klanken verdwijnen in de grote zaal.

 

Waarom doet hij niks?

 

Casper bespeelt de schalen. Adri besluit de microfoon erbij te houden. Indringende klankschalen, pauken bijna en wat gefluit, gezang soms ook. Een dame doet een sirene na.

 

Hoeveel heb je hiervoor betaald?

Moest je betálen?

 

Een koker met rijst. Casper loopt langs om de ervaring te verhevigen.

 

Het is mooi voor wat het is.

 

Casper legt zijn schalen terug onder kleurrijk tule. Zijn lange lijf buigt hij voorover naar de microfoon.

 

Wat waren jullie aandachtig.

 

Luider en koffie willen de bewoners. Twee rollators schuifelen weg, een rolstoel wenkt een vrijwilliger voor vertrek.

 

Zo'n artiest die niet aan de bak komt en dan maar voor ons komt spelen.

Je moet je ogen dichtdoen en je oren openen.