Je donkere gordijnen houden het weinige zonlicht tegen. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en gluur door mijn oogharen naar de foto’s aan je muur. Om ze goed te kunnen zien, moet ik opstaan. Naast het bestek liggen je sigaretten klaar voor na de maaltijd. Ik reik naar het pakje. De foto van donkerrode kwabben met zwemen zwart fascineert me een moment. Ik peuter er een sigaret uit en buk voorover om hem aan te steken met de vlam van een waxinelichtje. Door mijn neusgaten laat ik de rook...
Dit verhaal begint nu. Ja logisch, denk je misschien. En dat is het ook. Maar het gaat niet over logische dingen, snap je? Het gaat over geesten. Het gaat over magie. Over de dingen die je niet kunt zien. Misschien denk je nu: ik snap niks van die verteller. Maar dan moet je weten: ik ben nu eenmaal gevraagd om dit verhaal te vertellen, want ja… wie zou het anders moeten vertellen? De geesten zeker?
Na jarenlang sluipen en fluisteren, banjert er momenteel een fanfare van opgekropt energetisch contact door mijn leven. Meestal mooi en fijn (veertjes op mijn pad, dromen waarin ik overleden dierbaren ontmoet en gidsen spreek), maar ook wel eens onrustig. Vooral bij ons thuis.
Zet die doodvermoeiende maskers af en laat zien we je bent. Het is deze mantra die me met een megafoon wakker en in slaap zingt, die me gedurende de dag muzikaal begeleidt. Waar ik soms vrolijk op dans en me de andere keer woest voor afsluit met mijn vingers in mijn oren. De wonderlijke maartcocktail van Corona-stilte en start van mijn ondernemerschap helpt me te focussen en brengt me dichter bij mezelf.