Wat zorgt er voor die afstand tussen ons? Ik kan het niet goed plaatsen. In het begin was er zo'n openheid en vertrouwen. Het voelt of dat er niet meer is, voor mij althans. Hoewel, toen je laatst bij me was, waren er nog momenten van diep vertrouwen. Maar ook van stilstand, afstand. Wie heeft er een stap teruggezet? Of hebben we dat allebei gedaan? En waarom? Was het polygame, verwachtingloze voor ons een vrijbrief om onze gevoelens niet te tonen?
Je donkere gordijnen houden het weinige zonlicht tegen. Ik knijp mijn ogen tot spleetjes en gluur door mijn oogharen naar de foto’s aan je muur. Om ze goed te kunnen zien, moet ik opstaan. Naast het bestek liggen je sigaretten klaar voor na de maaltijd. Ik reik naar het pakje. De foto van donkerrode kwabben met zwemen zwart fascineert me een moment.
Dit verhaal gaat over dingen die je niet kunt zien. Over geesten. Weet je wel? Spoken. Spannend bij het kampvuur, maar niet als je thuis het laatste licht uit doet. Nee. Ik heb er niks mee. Je moet weten: ik ben nu eenmaal gevraagd om dit verhaal te vertellen, want wie zou het anders moeten vertellen? De geesten zeker?
Na jarenlang sluipen en fluisteren, banjert er momenteel een fanfare van opgekropt energetisch contact door mijn leven. Meestal mooi en fijn (veertjes op mijn pad, dromen waarin ik overleden dierbaren ontmoet en gidsen spreek), maar ook wel eens onrustig. Vooral bij ons thuis. De lichten springen aan, onze konijnen zien scènes plaatsvinden in de woonkamer waar ze gefascineerd naar kijken.
Zet die doodvermoeiende maskers af en laat zien we je bent. Het is deze mantra die me met een megafoon wakker en in slaap zingt, die me gedurende de dag muzikaal begeleidt. Waar ik soms vrolijk op dans en me de andere keer woest voor afsluit met mijn vingers in mijn oren. De wonderlijke maartcocktail van Corona-stilte en start van mijn ondernemerschap helpt me te focussen en brengt me dichter bij mezelf.